Hoe zorgwekkend het functioneren van onze justitie is, werd onder meer reeds in 2004 vermeld in Het Parool door de voormalige procureur-generaal, mr. Arthur Docters van Leeuwen. Hij had het over criminaliteit in het algemeen. Hij merkte op dat er per jaar (in 2004) acht miljoen delicten waren. Daarvan belandden er 250.000 bij het OM. Van dit aantal kwamen er slechts 100.000 voor de rechter, die er hoogstens vijf procent van behandelde. Met 95 procent gebeurde dus niets. Dat betekent dat er bij honderd slachtoffers van geweld er voor slechts vijf juridisch wat gedaan wordt! Dat is het laagste percentage in de gehele EU.
Geweld in ziekenhuis, Prof. Dr. Bob Smalhout op 06-03-2010
Iets wat wij nooit voor mogelijk hadden gehouden, gebeurt thans regelmatig: gewelddadig optreden van veelal niet goed ingeburgerde mensen tegen hulpverleners. Dat kunnen ambulancemedewerkers zijn, maar ook verpleegkundigen en artsen in ziekenhuizen. Niemand weet hoe vaak dat gebeurt. De schattingen liggen tussen de 2000 en 5000 incidenten per jaar, maar niemand kent de juiste cijfers. Hoe komt dat?
Deze vraag leidt naar de kern van de zaak. En daarop rust kennelijk een sociaal en politiek taboe. Er mag eigenlijk niet over gepraat worden. Daarom zijn de geschatte aantallen slechts het topje van de ijsberg, omdat er in de meeste gevallen geen aangifte werd gedaan bij de overheid. In slechts twee procent van de geweldmisdrijven doet de ziekenhuisdirectie, de verpleegkundige of de arts aangifte. Dat komt omdat men doodsbang is voor represailles. Zeer dikwijls zeggen de onverlaten: ’Ik weet waar je woont’, of ’Ik weet waar je kinderen op school gaan’. Voor de meeste slachtoffers is dat voldoende om te zwijgen.
Het is ook de reden dat er geen behoorlijke landelijke registratie bestaat van gewelddaden ten opzichte van hulpverleners. Wel is bekend dat 78 procent van het wangedrag bestaat uit verbaal geweld. Dus schreeuwen, vloeken, bedreigen en beledigen. In 22 procent van de gevallen wordt lichamelijk geweld gebruikt zoals slaan, schoppen, bijten en het vernielen van het interieur. Het zijn vooral de familieleden van een zieke of gewonde die de grootste stennis schoppen. Dat geschiedt veelal op de spoedeisende afdelingen of soms zelfs op de intensive care.
Onderduiken
Aangifte van geweldmisdrijven wordt door de politie ook niet aangemoedigd. Soms krijgen slachtoffers of getuigen van geweld die aangifte willen doen van de politie te horen: ’Zou u dat nu wel doen? Wij doen er eigenlijk niets mee. En het openbaar ministerie ook niet.’ Dit softe beleid sterkt de daders alleen maar in hun foute gedrag en frustreert de slachtoffers in hoge mate. In ernstige gevallen adviseert de politie de slachtoffers zelfs om tijdelijk onder te duiken ten einde aan de represailles te ontkomen.
Door dit alles ligt het aantal geweldplegingen in ons land meer dan vijftig procent boven het gemiddelde van de EU. De mededelingen van sommige politici dat onder hun beleid het aantal misdrijven en gewelddadigheden duidelijk is gedaald, berust vrij zeker op statistieke leugens. Omdat veel slachtoffers, totaal gedesillusioneerd, geen aangifte meer doen, lijkt het of crimineel gedrag afneemt. Maar dat is schijn. Nederland is een samenleving geworden waar de angst regeert en lafheid de norm is geworden. Reeds in 2006 klaagde de Amsterdamse korpschef van politie, Bernard Welten, over het optreden van justitie: ’Wij vangen vis, en die wordt daarna gestort in een emmer zonder bodem.’ Hij zei dat omdat het grootste deel van de aangiften door het openbaar ministerie wordt geseponeerd, of slechts wordt gehonoreerd met een slap taakstrafje.
Politieagent
Toch is het helemaal niet zo moeilijk om ziekenhuispersoneel te beveiligen. In de Verenigde Staten gebeurt dat al tientallen jaren. Wie bijvoorbeeld ’s avonds een bezoek moet brengen aan een ziekenhuis in New York, wordt opengedaan door een bewapende politieagent. Op vele gangen houden agenten de wacht en zeker op de eerstehulpafdeling. Als men later op de avond naar huis wil, brengt een politiebusje de bezoekers en de personeelsleden naar de parkeerplaats.
De agentchauffeur blijft wachten tot ieder in zijn eigen auto is weggereden, zodat ook op de veelal lugubere parkeerplaatsen niets kan gebeuren. Voor patiënten en personeel is dit een grote geruststelling. En voor politieagenten is dit soort werk veel zinvoller dan het bekeuren van nette burgers die een paar kilometer te snel rijden of van wie de fietsverlichting niet goed werkt.
Zorgwekkend
Hoe zorgwekkend het functioneren van onze justitie is, werd onder meer reeds in 2004 vermeld in Het Parool door de voormalige procureur-generaal, mr. Arthur Docters van Leeuwen. Hij had het over criminaliteit in het algemeen. Hij merkte op dat er per jaar (in 2004) acht miljoen delicten waren. Daarvan belandden er 250.000 bij het OM. Van dit aantal kwamen er slechts 100.000 voor de rechter, die er hoogstens vijf procent van behandelde. Met 95 procent gebeurde dus niets. Dat betekent dat er bij honderd slachtoffers van geweld er voor slechts vijf juridisch wat gedaan wordt! Dat is het laagste percentage in de gehele EU.
De gefrustreerde burger heeft nu dus twee opties. De eerste optie is dat hij zich machteloos en moedeloos terugtrekt. De tweede optie is een vorm van eigenrichting. Dus persoonlijk de dader in elkaar slaan of de deur uitschoppen. Dat is evenwel in sommige gevallen levensgevaarlijk en wordt bovendien ernstig bestraft door justitie. Want zo soft als deze is voor tuig dat onze samenleving bedreigt, zo bikkelhard is het OM voor de goedwillende burger die zichzelf, zijn gezin of zijn bezittingen met kracht wil verdedigen. Het is dan ook niet te verwonderen dat het Sociaal en Cultureel Planbureau vorig jaar meldde dat de registratiebereidheid van geweld, met name in ziekenhuizen, voortdurend daalt.
Een niet onbelangrijke factor is dat veel ziekenhuisgeweld wordt gepleegd door allochtonen met een nietwesterse achtergrond. Die komen vaak massaal mee naar het ziekenhuis met een gewonde of zieke uit hun familie. Het vereist dan veel tact en ervaring van het medisch en verpleegkundig personeel om duidelijk te maken dat dit een effectieve medische hulp ten zeerste bemoeilijkt. Het domste wat de leiding van een ziekenhuis dan kan zeggen, is: ’Wilt u zich wel eens aan de regels van het huis houden?’ Zoiets eindigt altijd met klappen.
Nóg riskanter is bij het telefonisch aangifte doen om melding te maken van de etnische achtergrond van de geweldplegers. Het slachtoffer loopt dan de kans door een politiek correcte beambte als racist te worden bestempeld.
Misschien dat de volgende regering, wat dit betreft, eens orde op zaken kan stellen. Want het mierzoete, softe, roze-rode politieke snoepgoed heeft in de loop der jaren de tanden van de Nederlandse staat met een ernstig bederf aangetast.
Prof.Smalhout
